Denge Esastır

Denge Esastır

Bazı canlılar güneş olmadan yaşayamaz.
Işık çekildiğinde yönlerini kaybeder, solar ve yavaş yavaş yok olurlar.

Bazılarıysa fazla güneşte yaşayamaz.
Karanlığa alışmış gözler, ışığın fazlasını taşıyamaz.
Derinlerde yaşayan kimi canlılar için yüzeye çıkmak, kurtuluş değil sondur.

Doğa gariptir…
Aynı güneş; bir çiçeği büyütürken başka bir canlıyı öldürebilir.

Oksijen de böyledir.
Çoğu canlı nefesle hayatta kalır.
Ama bazı bakteriler vardır ki oksijenle temas ettiği anda ölür.

Daha ilginç olanıysa şudur:
İnsan için bile fazla oksijen zehre dönüşebilir.
Yani yaşamın kaynağı olan şey, bazen yaşamın sonuna dönüşür.

Yağmur da farklı değildir.
Kurbağalar, yosunlar ve ormanlar onsuz yaşayamaz.
Ama bir kaktüsü sürekli yağmur altında bırakırsanız çürür.

Bazı şeylerin eksikliği öldürür,
bazı şeylerin fazlası.

Çünkü doğa tek bir doğru üzerine kurulmamıştır.
Birine hayat veren şey, başkası için yük olabilir.
Bir yerde eksik kalan şey, başka bir yerde taşmaya dönüşebilir.

Belki de mesele hiçbir zaman sadece güneş, oksijen ya da yağmur olmamıştır.

Çok samimiyet saygıyı azaltır.
Az samimiyet yabancılaştırır.

Çok iyilik suistimal edilir.
Az iyilik vicdanı kurutur.

Çok sevgi nankörlük getirir.
Az sevgi insanı eksiltir.

Çok yorar, az tüketir.
Denge esastır.