Aynı Gökte İki Gölge

Aynı Gökte İki Gölge

.

Tutunup bir ömrün gölgesine,

Bir gönle yaslanmak gerekirken;

Omuzlara basıp yükselmeyi

Var olmanın yolu sandı insan.

.

Bağ kurmayı bir yük sayarak

Ördüğü duvarlara yaslandı.

.

Sırtına basıp geçtiği her ömrü

Bir basamak sanırken,

Sığındığı o karanlığın

Zindanı olduğunu bilmeden

Tüketti günlerini.

.

Kalabalığın arasından geçerken

Adımlar biraz daha hızlandı.

O suskunluğun bıraktığı sızıyla

Yorgun bedenler rüzgâra yaslandı.

.

Yüzlerde açan tek bir tebessüm bile

Üşüyen sineleri ısıtmaya yetmedi;

Sohbetin o tatlı esintisi

Sineye değmeden geçip gider oldu.

.

Dilden dökülen her kelime yaraladı,

İçler sessizce kanadı durdu.

Yağan yağmurdan bile korkar oldu

Değer de içini kanatır diye.

.

Çağa kurmaca yalnızlık

İnce ince işlendi…

Zamanın koynundan

Takvimleri koparan,

Karanlığın gölgesiydi.

.

Şimdi kurduğu zindanda

Sesinden başka ses kalmamışken,

Kapıyı aralamak da

Yine zindanın mimarına düşmez miydi?

.

Hacer Taşdemir